Polski Zjazd Filozoficzny

wrzesień, 2019

czw12wrz11:0011:30O zabawie w udawanie bez użycia wyobraźnimgr Monika Chylińska (Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II )11:00 - 11:30 GG-208 (Gmach Główny KUL) organizator: Sekcja Filozofii Umysłu i Kognitywistyki

abstrakt

Dziecięca zabawa w udawanie jest klasycznie opisywana jako fenomen o naturze wyobrażeniowej (Walton, 1990; Currie i Ravenscroft, 2002; Harris, 2000); gdzieniegdzie definiowana jest też jako „ucieleśniona wyobraźnia” (Picciuto i Carruthers, 2016). Wielu autorów uważa, że dzieci w trakcie tych zabaw wyobrażają sobie pewne kontrfaktyczne stany rzeczy (np. banan jako telefon) lub też — że wyobrażają sobie brakujące przedmioty (telefon) lub niewystępujące realnie działania (rozmowa przez telefon).

Będę tutaj argumentować, że w opisie podstawowych form zabaw w udawanie nie musimy odnosić się do wyobraźni. Zakładając, że nie trzeba wyobrażać sobie tego, co jest już (re)prezentowane, chcę pokazać, iż dzieci bawiące się w na niby przedstawiają przede wszystkim pewne czynności (jak telefonowanie) — nie muszą ich sobie zatem jednocześnie wyobrażać. Dzieci nie muszą wyobrażać też sobie brakujących przedmiotów, gdyż fundamentem ich zabaw są działania przedstawiające z użyciem obiektów dostępnych w otoczeniu (zob. Rucińska, 2017; Szokolszky, 2006). Dodatkowo, będę twierdzić, że dzieci nie potrzebują ustanawiać w wyobraźni żadnych alternatywnych stanów rzeczy, aby w ogóle móc bawić się w udawanie. Do podjęcia tej zabawy wystarczające jest bowiem dążenie do robienia czegoś innego (co robią inni) lub do robienia czegoś inaczej (niż robi się to poza kontekstem zabawy).

dzień i godzina

(Czwartek) 11:00 - 11:30

sala

GG-208 (Gmach Główny KUL)

organizator

Sekcja Filozofii Umysłu i KognitywistykiPrzewodnicząca Sekcji: prof. dr hab. Urszula Żegleń (UMK)
Sekretarz Sekcji: dr Daniel Żuromski (UMK)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Font Resize
Contrast
X